"Na obczyźnie polskie dusze giną"                                      
                                   kard. A. Hlonda                                                   

   Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 roku, poza Ojczyzną żyło 7 milionów rodaków, którym brakowało polskich duszpasterzy. W 1920 roku Episkopat Polski postanowił założyć stowarzyszenie, które zajęło by się organizowniem opieki duszpasterskiej wśród Polaków na obczyźnie. Zadanie to powierzono ówczesnemu prymasowi Polski
kard. E. Dalborowi. Po jego śmierci opiekę nad emigracją przejął, kard. Hlond, który w 1929

roku utworzył w Gnieźnie seminarium zagraniczne. Miało ono przygotowywać księży do pracy wśród Polonii. Dwa lata później Stolica Apostolska ustanowiła Prymasa Polski opiekunem emigracji.

   W tym samym okresie została również wydana zgoda na powołanie nowego zgromadzenia zakonnego, które poświęciłoby się pracy duszpasterskiej wśród rodaków przebywających poza granicami kraju. W sierpniu 1932 roku Prymas Polski założył Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii. Obecnie wśród około 20-u milionów rzeszy polskiej emigracji posługuje duszpastersko 250 księży chrystusowców. W Ameryce Północnej kapłani z Towarzystwa Chrystusowego są od 25 lat.